Pracę nad projektem „Opowieści o codzienności” rozpoczęłam jako próbę fotograficznego zapis ulotności czasu oraz stworzenia linearnego ciągu wspomnień.
Był to także sposób na płynne przejście od moich doświadczeń malarskich do fotografii oraz postawienie siebie w centrum moich twórczych poszukiwań, zaraz po zakończeniu procesu psychoterapii. Chciałam uchwycić moją rzeczywistość taką, jaka jest: bez filtrów, inscenizacji czy narracyjnych konstrukcji, tworząc kolekcję zdjęć, w której każdy kadr jest równorzędny.

Każdego dnia dokumentuję swoje życie za pomocą aparatu w telefonie, popularnego i ogólnodostępnego narzędzia. Inspiruję się fotografią nieprofesjonalną, korzystając z funkcji, których tradycyjne aparaty nie posiadają. Smartfon umożliwia mi przełączanie się między przednim a tylnym obiektywem, co pozwala uchwycić zarówno to, co jest przede mną, jak i to, co znajduje się za mną. Zdjęcia wykonane przednim obiektywem rejestrują świat, który widzę, natomiast zdjęcia z tylnego obiektywu służą do uchwycenia mojego wizerunku. Nie ustawiam konkretnych kadrów ani nie tworzę narracji, fotografuję jedynie to, co znajduje się w zasięgu obiektywu, wierząc w działanie przypadku. Zdjęcia układam w programie graficznym, rozmieszczając w regularnym, naprzemiennym układzie.

Pracę nad projektem rozpoczęłam na początku 2020 roku jako zapis czasu pandemii, lecz kontynuowałam go także później. W tym samym roku pojawiła się, a w 2022 zyskała popularność francuska aplikacja społecznościowa BeReal. Jej głównym celem było rejestrowanie autentycznych, niepozowanych chwil, bez filtrów i edycji, w opozycji do wyidealizowanych i poprawianych w programach graficznych zdjęć na innych portalach społecznościowych. BeReal wysyła użytkownikom powiadomienie w losowych momentach dnia, dając im dokładnie 2 minuty na wykonanie zdjęcia jednocześnie przednim i tylnym aparatem telefonu i natychmiastowe zamieszczenie w aplikacji.

W projekcie zakładam codzienne fotografowanie mojej rzeczywistości, ale nie narzucam ściśle określonej pory wykonywania zdjęć, staram się intuicyjnie wyznaczyć moment fotografowania. Pokazuję moje życie, rozpłaszczając czas pokazuję dowody na moje życie, twórczość oraz ich zmiany.

Główne założenia projektu:
1. Co pewien okres czasu wykonuję aparatem w telefonie 2 zdjęcia. Fotografuję siebie ("selfie") i wszystko, co znajduje się przede mną.
2. Każde pojedyncze zdjęcie ma wymiary: 1 x 1 cm.
3. Zdjęcia układam naprzemiennie w programie graficznym w moduły o wymiarach 21 x 30 cm. Każdy moduł składa się z 630 zdjęć.
3. Z wydrukowanych modułów układam zamknięte kompozycje (np. 6 x 8, 5 x10, 6 x 10, 7 x 10).
4. Fotografuję codziennie.
5. Projekt jest w procesie.